Dinsdag 22 november rook de consistorie achter de Ontmoetingskerk naar dennengroen en coniferen. Zowel ’s middags als ’s avonds was er een groep enthousiaste bloemschikkers met hortensia’s, hulsttakken en snoeischaar bijeen om een Kerstkrans te maken onder leiding van Nynke de Boer en Alie van der Veen. Er werd niet alleen gewerkt, maar ook geluisterd naar de uitleg van Nynke en Alie. Ze vertelden dat de Kerstkrans een bekend soort versiering is voor het Kerstfeest.
De Germanen vierden midden in de winter het feest van de zonnewende, de terugkomst van de zon. Dat deden ze door groene takken van planten en bomen, zoals hulst, maretak, sparren en dennen als teken van leven, in huis te halen. Door ze in een cirkel te schikken ontstaat een krans. Zo’n krans heeft dezelfde vorm als de zon. Dat heette een zonnewiel. In de Germaanse cultuur waren het zonnewiel en de zes-puntige ster(hagal –rune) al heel bekende tekens. Het waren een soort herkenningstekens voor hun goden Wodan, Donar en Thor, de onvergankelijke hoogste macht. Ze werden gebruikt om bescherming en geluk te vragen. Het zonnewiel kreeg 2000 jaar geleden een nieuwe betekenis. Het teken van het wiel verwees sinds die tijd naar Christus, het onvergankelijke licht der wereld. Denk maar aan die enorm grote ronde ramen in kerken. Dat zijn reusachtig sierlijke zonnewielen met een meer-puntige ster erin (roosvensters).
De kerstkransen werden daarom vaak aan de buitendeur gehangen. Vroeger verwees dat naar de oude betekenis van het zonnewiel. Tegenwoordig doen mensen het vooral omdat ze het leuk vinden. De kerstkrans heeft dus alles met het Christelijke Kerstfeest te maken.
In de kerstkrans plaatsten we 4 glaasjes voor 4 waxinelichtjes. Zo kunnen we in de Advent-periode elke week een kaarsje meer aansteken. Steeds een beetje meer licht in de donkere dagen voor Kerst.