Vespers
Enkele mensen schuifelen, ietwat voorzichtig, onder de sterrenkoepel van een koude, heldere winteravond, over het smalle, oplopende kerkpad. De kerkramen laten een flauw geel schijnsel vallen over het donkere pad en enkele grafzerken.
Eenmaal in de warme garderobe zie je de verkleumde gezichten met traanogen en rode wangen. De jassen aan de kapstok, en we zoeken een plaatsje op één van de stoelen. Na een hartelijke begroeting is het stil. Hier en daar nog wat gefluister, maar de meeste bezoekers stellen zich in op het avondgebed.
Zachtjes begint het orgel te spelen als een introïtus op dat wat komen gaat. Op het ritme van de tonen zweef ik naar het verre verleden. Eenvoudige paters, gevolgd door lekenbroeders, baden hier hun breviers die ze afwisselden met Gregoriaanse lofzangen. Zo beleefden zij en de gemeente in alle getijden, de stilte van God...
Na een korte meditatie over ‘Met hart en ziel’ zijn we een wijle stil. Maar de ‘Stilte van God’ wordt lovend doorbroken als het orgel begint te spelen:
’Door de nacht van smart en zorgen,
schrijdt een stoet der pelgrims
voort,
zingend lied’ren van de morgen,
nu het nieuwe licht weer gloort’.
Nu is geloven eventjes een beetje makkelijker. Nu geen kritische vragen. En omdat het toch zo niet zal blijven, zingen we de slotbede:
‘Hear, wês mei ús oant in oare kear,
wol ús mei jo wjukken hoedzje,
stypje as de stoarmen woedzje,
Hear, wês
mei ús oant in oare kear’.
Vespers, een moment in de stilte van God... op weg naar Pasen.
Luit Zuurman
Wilt u meer lezen...kijk dan op deze website onder het kopje Communicatie->It Klankboerd->it Klankboerd 2014
Let wel: de online versie van It Klankboerd is alleen voor geregistreerde gebruikers van deze website te lezen.