In het verleden was januari voor mij altijd een maand die maar nooit voorbij leek te gaan. Na alle drukte en gezelligheid van de decembermaand leek januari wel eeuwig te duren, met enkel guur en nat weer en met donkere dagen waar geen einde aan kwam. Nu zijn we opeens alweer aanbeland in februari en ondanks dat er niet veel bijzonders is gebeurd, zijn de dagen toch wel omgevlogen moet ik zeggen. Opeens is de deadline alweer in zicht en loopt de voorbereiding niet zoals gepland. Snel neem ik de pen ter hand en start ik de computer op.
Even de rust pakken en beginnen te schrijven en nadenken over een thema voor dit voorwoord. Terwijl de regen niet lijkt op te houden, begin ik te denken aan lichtpuntjes. Deze tijd van het jaar leent zich daar heel goed voor, al lijkt het er op het moment van schrijven niet op. Langzaamaan worden de dagen langer en hoor je in de ochtend de vogels alweer meer lawaai maken. En hoewel het weer nog niet lenteachtig is, kijk ik steeds meer uit naar het moment dat de lente echt aanbreekt. Dat vergaat de meeste van u net zo, verwacht ik, die paar liefhebbers nagelaten die nog blijven hopen op een periode van ijs en te kunnen schaatsen.
We zijn al wat begonnen met de voorbereidingen van het volkstuinseizoen door bepaalde gewassen al voor te kweken in de logeerkamer op een zonnig plekje. Nog even en de voor- en achtertuin kunnen ook weer onder handen worden genomen. Ook mogen we steeds meer genieten van alle dingen die eerder zo normaal leken, als even uit eten of naar de film. Ondanks alles wat niet kon hebben we met elkaar als gezin steeds gezocht naar lichtpuntjes. Even een weekendje weg bijvoorbeeld, waarbij we een rondje gingen mountainbiken en wandelen. In plaats van uit eten, lieten we wat bezorgen en in de avond speelden we gezellig een spelletje. Ook prima, maar toch fijn dat er straks weer meer kan en mag.
Tegelijkertijd weet ik ook dat dit gezellig samenzijn niet voor iedereen is weggelegd. Doordat je alleen bent of je je alleen voelt, of als je toch nog steeds angstig bent voor alles wat er om ons heen gebeurt, dichtbij of verder weg. Ik wens u toe dat we lichtpuntjes blijven zien en positief de toekomst tegemoet treden. Lukt het even niet, probeer dan bij anderen aan te kloppen en de positiviteit op te zoeken. Ik denk dat de komende 40-dagentijd daar een geschikte periode voor is. Een periode van bezinning, van toeleven naar met de zekerheid te weten dat onze hoop mag zijn gevestigd op onze Heer en Heiland. Hij is er altijd, Hij is nooit ver weg en we kunnen altijd bij Hem terecht. Probeer dat te onthouden als u even die lichtpuntjes niet meer ziet te midden van alle drukte van alledag en negatieve berichten op TV of in de kranten die u wellicht tegenkomt. Het wordt echt beter, geloof het maar!
Ik wens u veel succes toe met het zoeken naar deze lichtpuntjes en vooral, deel ze met uw naasten!
Jelma de Jonge
Wilt u meer lezen...kijk dan op deze website onder het kopje Communicatie->It Klankboerd->it Klankboerd 2022
Let wel: de online versie van It Klankboerd is alleen voor geregistreerde gebruikers van deze website te lezen.